Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve işkence ritüeli başlatır.

Pasolini, bu filmde faşizmin yapısını, iktidarın cinsellik ve şiddetle olan ilişkisini sert ve metaforik bir dille ele alır. Görüntüler estetik bir titizlikle çekilse de, betimlenen vahşet seyirciyi rahatsız etmeyi ve toplumsal itaatin, tüketimciliğin ve iktidarın doğasını sorgulatmayı amaçlar. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir teatrallik içinde sunulur, bu da olan bitenin dehşetini daha da soyut ve çarpıcı kılar.

Film, ilk gösteriminden bu yana sansürle mücadele etmiş ve birçok ülkede yasaklanmıştır. İzleyiciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp, şiddetin mekanizmaları üzerine düşünmeye zorlayan bir deneyim sunar. Görsel şiirselliği ile içeriksel sertliği arasındaki tezat, onu unutulmaz kılar. Pasolini'nin siyasi ve sanatsal manifestosu niteliğindeki bu film, rahatsız edici olmayı göze alan, sinemanın sınırlarını test eden ve izleyiciyi derinden sarsmayı hedefleyen bir yapımdır. Sadece 'eğlence' arayanlar için değil, sinemanın gücünü ve toplumsal eleştiri potansiyelini anlamak isteyenler için önemli bir izlenimdir.