Luis Buñuel'in 1967 tarihli başyapıtı Belle de Jour, burjuva yaşamının sıkıcılığından kaçış arayan genç bir kadının, Séverine'in (Catherine Deneuve) içsel çatışmalarını ve fantazilerini ele alır. Zengin bir cerrah olan kocası Pierre (Jean Sorel) ile görünüşte mükemmel bir evliliği olan Séverine, derin bir memnuniyetsizlik ve cinsel ketlenme yaşamaktadır. Bu durum, onu Paris'te lüks bir genelevde, öğleden sonraları 'Belle de Jour' (Gündüz Güzeli) takma adıyla çalışmaya yönlendirir. Film, gerçeklik ile fantezi arasındaki çizgiyi ustalıkla bulanıklaştırarak, Séverine'in bilinçaltı arzularını ve toplumsal tabuları sorgular.

Catherine Deneuve, soğuk ve mesafeli güzelliğiyle Séverine/Belle de Jour rolünde unutulmaz bir performans sergiler. Karakterinin iç dünyasındaki karmaşayı minimal mimikler ve bakışlarla aktarması, performansını sinema tarihine geçirmiştir. Luis Buñuel'in sürrealist dokunuşları, filmi basit bir dramdan çıkararak, arzu, suçluluk, sosyal sınıf ve kimlik üzerine derinlikli bir incelemeye dönüştürür. Genelevdeki tuhaf müşteriler ve sembolik sahneler, Buñuel'in alışılagelmiş gerçeklik anlayışını altüst eden üslubunun tipik örnekleridir.

Belle de Jour izlemek, sadece bir film deneyimi değil, aynı zamanda 1960'ların sinemasında cesur bir yolculuktur. Görsel zarafeti, karmaşık karakter çalışması ve cüretkar temalarıyla film, izleyiciyi rahatsız edici sorular sormaya davet eder. Toplumun dayattığı roller ile bireyin gizli arzuları arasındaki çatışmayı anlatan bu klasik, güncelliğini hiç yitirmemiştir. Sinema sanatına ilgi duyan, karakter odaklı dramlar ve psikolojik derinlik arayan her izleyici için temel bir seyirliktir.